Schrijfstop

Ik kan niet meer beginnen met boeken schrijven,uitgeven of laten uitgeven en ben er ook nog niet mee begonnen.
Aangezien ik ben geboren met een niet-werkende schildklier,be-
tekent dit meer sterker wordende vermoeidheid in lichaam en geest.
Natuurlijk krijg ik wel medicijnen,maar die werken niet naar wens
bij het ouder worden,zoals ik dat zelf ervaar.
In november 2016 hoop ik 77 jaar te mogen worden.
Momenteel wacht ik ook op een Staar-operatie.
Daarna kan ik hopelijk beter lezen,maar dat weet ik dus nog niet.
Nu werkt het alleen maar vermoeiend om te schrijven,wat ik overigens graag doe om het toch zelf bekend te maken.
Mijn geplande boeken zouden misschien succes kunnen hebben.
Door sterker wordende vermoeidheid,kan ik echter onmogelijk
overal heen om mijn werk te signeren.
Dat wordt te druk voor mijn Hart en COPD.
In 1999 kreeg ik een Hart-infarct en in 2009 werd bij mij COPD
ontdekt voordat ik een Hart-operatie kreeg met 4 by-passes.
Die Hart-operatie gebeurde eveneens in 2009.
Bij een onverwacht succes van mijn boeken,wordt signeren te druk.
Mijn Gehoor-vermogen middels mijn Gehoor-apparaten wisselt te vaak om alle lezers goed te kunnen verstaan.
Voor vervoer heb ik geen eigen auto beschikbaar.
Wel krijg ik een nieuwe 3-wielige fiets met electrische trap- ondersteuning in bruikleen van WMO. Dat is al besteld.
Ik kan er echter alleen mee binnen mijn woonplaats Zoetermeer
rijden en dat is te beperkt voor signeer-activiteiten.
Voor mij is het dan zinloos om boeken te schrijven of mijn blog te
kunnen vullen,want ik raak overdag meer slaperig en vermoeid.
Er komt dan minder tekst op papier en dat ervaar ik steeds sterker, waardoor het schrijven dan zinloos wordt.
Bij vermoeidheid op mijn leeftijd kan ik er m.i. beter mee stoppen.
Schrijven met een vermoeid hoofd is zinloos. Dat schiet niets op.
Het is trouwens al een wonder dat ik nog leef en dit zelf nog wel
bekend kan maken aan wie er interesse voor heeft.

Mijn korte verhalen op "HeelNederlandSchrijft".

Wie interesse heeft kan klikken op deze link:
http://www.heelnederlandschrijft.nl
Zie daar de kolom: Mijn Verhalen.
Dat zijn korte verhalen en elk verhaal is niet
langer dan 400 woorden.
Elk verhaal heeft een titel en onderwerp.
Het kan zijn dat die onderwerpen op elkaar
aansluiten,maar dat kan m.i.geen kwaad.
Ik ga daar meer korte verhalen plaatsen,
zodra ik nieuwe inspiratie heb gekregen.
Dat gebeurt mij niet dagelijks:-)))))
Het is mij nog niet bekend of ik die korte
verhalen ga bundelen tot 1 boek.
Dat hangt af van mijn wisselende inzichten.
Pas als er meer dan 20 verhalen zijn,wil ik
er eerst over nadenken of ik ga bundelen.
Het uitgeven of laten uitgeven en promoten
kan ik onmogelijk betalen.
Mijn vrouw en ik hebben alleen maar een AOW/AIO-budget,dus dat gaat niet.
Uitgave en Promotie van die bundel is echt onmogelijk en kan geen realiteit worden.
Zover ben ik nog niet en gebeurt ook niet.
Mijn Korte Verhalen kunnen alleen op de
blog of website worden geplaatst.
Dat doe ik dan voor de SlechtZienden met
een flinke lettergrootte wat zij beter zien.
Ik schrijf dit uit eigen ervaring.
Bij "Heel Nederland Schrijft" staat mijn tekst
in lettergrootte 8,wat bijna niet leesbaar is.
Daarom plaats ik grotere tekst op mijn blog of
website en mail de link naar de SZ-groep.
Zo kunnen zij ook mijn Korte Verhalen lezen.

Genealogisch voorproefje

Wat u hier ziet is een voorproefje van wat ik op Wordpress.com heb gepland.
Ik kijk hier zelf even mee om het resultaat te bekijken,want misschien past het hier wel op dit editorveld,dus het is hier eerst even proberen,in de hoop dat het goed zichtbaar is.
Het formaat van 800 x 600 pixels is hier het maximaal mogelijk.
Met de muis kan ik het dan alleen op formaat groot zetten.
Groter kan niet,want dan steekt het buiten tekstgebied.

Huwelijksverblijf in Swanage.(U.K.)

Deze 2 foto`s zijn door Anton Doove zelf gemaakt op de datum die de foto`s tonen. Ik was daar destijds met een Singaporese jongevrouw in het dorpje Swanage (UK) Het was onze huwelijksreis en wij kregen de logeerruimte van haar britse werkgeefster. Die mevrouw haalde ons zelf op in Londen met haar auto en bracht ons naar Swanage. Dat lag tegenover het korpsgebouw van het Leger des Heils. The Salvation Army. Die jongevrouw trouwde ik in Poole (UK) Het was geregeld door die werkgeefster, die wij nog erg dankbaar zijn en wij hebben soms nog contact met die werkgeefster. Voordat ik met die Singaporese jongevrouw kon trouwen verkenden wij eerst Swanage. Wij zagen toen dit kleine station met op dat moment een prachtige lichtval op de gevel. Ik gebruikte toen nog mijn oude Minolta XG-M en dat was een spiegelreflex. Deze camera ving die lichtval zo mooi op.

Het is echt een hele leuke herinnering die ook door mijn Singaporese vrouw wordt gewaardeerd. Zij heet Anna. Swanage ligt aan de zuidwest-kust en het zeewater kwam daar zo het dorp binnen. Ik zag destijds die ramp op de TV gebeuren wat ik uiteraard vreselijk vond omdat Anna en ik het daar best naar onze zin hadden en in dat jaar 1983, kon ik mijn Engels beoefenen. Nu in 2015 lukt het mij niet meer,maar de oorzaak is een ander topic dat ik nu met rust laat.

Mijn 2 zwem-medailles

In 1980 deed ik mee aan de zwemvierdaagse van 500 meter dus 10 x 50 meter zwemmen. Daartoe had ik extra hard getraind en dat was best een hele fijne ervaring,zoals ik herinner.      Een jaar later herhaalde ik dat en heb dus 2 zwem-medailles kunnen behalen.Apart gevoel.   Dat is voor mij als schildklierpatiënt best een prestatie en ik heb er dan ook van genoten. Sinds 2009 kan dat niet meer wegens Astma. Door te weinig lucht is zwemmen onmogelijk geworden en daar is niets meer aan te doen. Die 2 zwem-medailles toon ik hier graag.
Op mijn leeftijd van bijna 76 jaar zullen de medische deskundigen mij niet meer helpen.

Over dit topic kan ik beter een nieuw apart bericht schrijven,maar dat doe ik later nog wel.

Mijn Fiets-medaille

Ook mijn fiets-medaille voor 4 dagen x 80 km toon ik hier graag en ik behaalde deze in het jaar 1992 in mijn huidige woonplaats Zoetermeer op mijn 3-wielfiets. Dat ging toen zonder electrische trap-ondersteuning,maar toch genoot ik van de mooie landelijke routes,dus ik had een prima training voor mijn benen. Ik vergeet dat niet.
Zonder die trap-ondersteuning wordt het voor mij te zwaar fietsen en
dat merk ik sterk aan mijn knieën als de accu leeg raakt.
Dan weet ik dat de accu weer moet worden geladen,maar daarna is
het fietsen met een geladen accu weer een fijne belevenis.
Fietsen is voor mij op mijn leeftijd van 75 jaar een prima bewegings-
training en om mijn conditie op peil te houden zolang dat kan.
Dat fietsen is voor mij echt genieten,want dan zie ik veel en het
bewegen van mijn benen vind ik een heel fijne en rijke ervaring.
Hierin sta ik niet alleen,want vele andere fietsers ervaren dat ook.

Mijn wandel-medaille

Deze wandelmedaille behaalde ik in 1975 toen ik 40 jaar was.
Ik liep toen 25 km door mijn geboorteplaats Den Haag wat ik
wel als zwaar heb ervaren,voordat ik die medaille ontving.
De Haagse Politie had die wandeling uitgezet onder de slogan:
"Op goede voet met de Haagse Politie". Dat was eenmalig.
Nu in 2015 hoop ik 76 jaar te worden,dus dat redt ik niet meer
door mijn probleem-knieën,maar het hoeft ook niet meer.
De afgebeelde medaille behaalde ik al in 1975,dus die is binnen.
Het herinnert mij aan een heel fijne ervaring die ik niet wilde missen.
Mijn andere en eerdere medische ervaringen staan ook op deze blog
beschreven onder de titel: Mijn zorg bij Medische beperkingen
Als u op deze blog verder naar beneden scrolt komt u er vanzelf.
Ik begon rustig met wandelen voor de bewegings-conditie.
Dat vervolgde ik met zwemmen en fietsen,wat ik zelf beter vind.
In de volgende berichten ziet u de andere medaille-resultaten.